Jouw gemeente is de paus niet!

Update: ma 27 juli 2020 - 19:56 uur

> Blog

27 juli 2020 – De pauselijke onfeilbaarheid is in de officiĆ«le Rooms-katholieke theologie de onmogelijkheid van de paus om te falen, wanneer hij vanuit de zetel (ex cathedra) spreekt. Sommige gemeenten – op een ander niveau, maar net als de RK-kerk hiĆ«rarchische machtsbolwerken – denken dat ook hun colleges niet kunnen falen en baseren dat op de Participatiewet. Maar jouw gemeente is de paus niet!

Doorbreek de hardnekkige gemeentelijke stelligheid

Kom je tegen jouw gemeente in verzet tegen een beslissing, dan zul je in veel gevallen aanlopen tegen een hardnekkige stelligheid die tegelijkertijd de maling heeft aan wat jij hebt in te brengen. Dat gebeurt des te meer als jij in een sterke afhankelijkheidspositie zit als bijstandsgerechtigde.

Je moet eigenlijk gewoon maar je mond houden, gehoorzaam aannemen wat er tegen je wordt gezegd vanuit een onvertaalde participatiebijbel en meewerken.

Kom in verzet, wees een protestant, doorbreek die gemeentelijke stelligheid, want het is hoofdzakelijk wettische bluf en intimidatie. Je hebt rechten die buiten het lokale machtsbolwerk (gemeente) voor jou zijn vastgelegd. Zelfs buiten de Participatiewet en dat niet om de wet af te schaffen, maar juist om deze te vervullen.

Het is tijd voor een nieuwe burgerlijke reformatie!

Gemeentelijk stokpaardje

Je kent ze wel, van die vrome mensen (deugers) die heel gewiekst Bijbelteksten uit hun verband gebruiken om zichzelf mee te rechtvaardigen en/of een ander mee aan te vallen. Bij veel gemeenten (en grote kans bij die van jou) gebeurt dat ook met artikelen uit de Participatiewet door juridische medewerkers in opdracht van het college van burgemeester en wethouders.

Een heel populair gemeentelijk stokpaardje is artikel 9 lid 1 onderdeel b:

gebruik te maken van een door het college aangeboden voorziening, waaronder begrepen sociale activering, gericht op arbeidsinschakeling, alsmede mee te werken aan een onderzoek naar zijn mogelijkheden tot arbeidsinschakeling en, indien van toepassing, mee te werken aan het opstellen, uitvoeren en evalueren van een plan van aanpak als bedoeld in artikel 44a;

Wat een gemeente met artikel 9:1b denkt te kunnen doen, is jou alles wat zij wil opleggen. Zij heeft daarbij de hardnekkige stelligheid dat je simpelweg hebt mee te werken. Strikt op basis van dit losse artikel heeft zij gelijk. Maar als we er – met chique woorden – wat hermeneutiek en exegese op loslaten, kunnen we de zelfoverschatting en inlegkunde (projecteren van de eigen veronderstellingen) van de gemeente onderuit halen.

Hermeneutiek is de studie van het vertalen en uitleggen van (geschreven) teksten, in het bijzonder van teksten op het gebied van literatuur, religie en recht. Exegese is tekstuitleg. Hierbij gaat het niet alleen om afzonderlijk, maar ook om de betekenis in hun onderlinge samenhang.

De andere kant van de medaille

Artikel 9:1b is zeker van toepassing en moet worden gerespecteerd, maar er bestaat een prettig stukje vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB).

Het is vereist dat het college maatwerk levert en de voorziening het resultaat is van een zorgvuldige, op de persoon toegesneden, afweging waarbij het college aan belanghebbende kenbaar maakt waaruit de voorziening concreet bestaat, waarom deze voorziening, gelet op de individuele feiten en omstandigheden, is aangewend en welk tijdspad wordt gevolgd.

Wat hier staat zet nogal wat tegenover het dwingende stokpaardje van de gemeente. Van het college wordt veel verlangd bij het aanbieden van een voorziening.

In de praktijk zal er meestal na wat gepruts door ambtenaren wat gebrekkig maatwerk van komen, dus de kans dat verzet van de belanghebbende nodig is, is groot.

Met flink wat doorzettingsvermogen (dat dan wel) kun je bij verzet via bezwaar en/of beroep in het gelijk worden gesteld en moet de gemeente haar huiswerk opnieuw doen.